هرچگانشان،آبادانمان،فرداي من

از تو چه پنهون/افراي 3 / آصف

fardayeman — Mon, 18 Aug 2008 22:05:00 GMT

ببين از تو چه پنهون

دلم هواتو كرده

هواي صحبتاي تو آشنا رو كرده

ميخوام هزار و يكشب بشينم پاي حرفات

نگاهم رو بدوزم به اون غنچه ي لبهات

ببين از تو چه پنهون قشنگه نازنينم

نميخوام نميتونم كه دوري تو ببينم

تو چشماي قشنگت يه آسمون ستارس

تبسم روي لبهات برام عمر دوبارس

ازتو چه پنهون كه شبا تو به خوابم مياي

بنده نوازي ميكني بسراغم مياي

دل منو با خود ميبري تو به شهراي دور

تو قصر رويا ميشوني توي دنياي نور

اگه مثله يه سايه برات باري نباشم

ميخوام حتي يه لحظه ازت جدا نباشم

ميخوام تو باغه چشمام گل روي تو باشه

توي خلوت دستام سر زلف تو باشه

الهي بموني هميشه واسه ي تويي دارو ندارم تو موندي واسه ي من

چه دوستانه ای پیدا کردیم؟ولی خوشحالیم

fardayeman — Sun, 17 Aug 2008 22:31:29 GMT

الان دوست دارم اين آخرين باشه ، و ديگه اينجا ننويسم. نمي تونم بخوام يه جا ديگه بنويسم ، اما شايد بايد برم در مورد روابطم بيشتر فكر كنم ، چه مشكلي پيدا كردم ، كه همه با هم هستن وبه من كه ميرسن كار دارن البته چند تا هستن كه اينطوري نيستن ولي اونم باز موضوعش فرق ميكنه؟ هر چي باشه مشكل از منه!(عجب) ميرم و با يه چي ديگه خودمو مشغول ميكنم. .................................................................. امروز دكتر آزمنديان آبادان بود ، منم رفتم سمينارش ، كلا همون ايران بيوتي كامل تر گذاشت. شايد بيچاره وقت نداشت؟ .................................................................. المپيك هم كه امسال مثه فوتبال كار ميكنه و نشون ميده كه علي دايي مقصر نيست ما ها مقصريم. .................................................................. يادم مياد قبلا يكي بود كه ميگفت ولي ديگه الانا اون يكي هم نميگه.(عجب) .................................................................. شايد اگه ظاهرمو عوض كنم حالم بهتر شه ، همش دارم با ريشام ور ميرم ، همه چيو بايد با دقت خورد ، والله . ..................................................................

داریوش/آشفته بازار/ترک3

fardayeman — Fri, 15 Aug 2008 21:36:32 GMT

وقتي توشب گم ميشدم، ستاره شب شكن نبود، ميون اين شب زده ها، كسي به فكر من نبود

وقتي توشب گم ميشدم، همخونه خواب گل ميديد، همسايه خوشه خواب، سبدسبد خنده ميچيد

آوازخونه كوچه ها شعر هاشو از ياد برده بود

چراغا خوابيده بودن شعله شونو باد برده بود

آخ اگه شب شيشه اي بود پل به ستاره ميزدم

شكسته آينه ي شبو نيزه ي خورشيد ميشدم

آخ اگه مرگ امون ميداد، دوباره باد ميشدم

تو رگ يخ بسته ي شب، نبض چراغ ميشدم

وقتي تو شب گم ميشدم، ستاره شب شكن نبود، ميون اين شب زده ها، كسي به فكر من نبود

آخ كه تو اقيانوس شب، سوختنمو كسي نديد

تو برزخ بيداد شب، كسي به دادم نرسيد

وقتي تو شب گم ميشدم، دلم ميخواست شعله بشم

رو سايه هاي يخ زده، دست نوازش بكشم

دلم ميخواست آشتي بدم، تگرگو با اقاقيا

خورشيد مهربونيو، مهمون كنم به خونه ها

آخ اگه مرگ امون ميداد، دوباره باد ميشدم

تو رگ يخ بسته ي شب، نبض چراغ ميشدم

وقتي تو شب گم ميشدم، ستاره شب شكن نبود، ميون اين شب زده ها، كسي به فكر من نبود

وقتي تو شب گم ميشدم، همخونه خواب گل ميديد، همسايه از خوشه ي شب، سبدسبد خنده ميچيد.

............................................................................

مورد بی سراغی قرار گرفته شده

fardayeman — Thu, 07 Aug 2008 22:26:04 GMT

آیا حتما من باید اول پیامک بدم که چنتاتون جواب بدین.

حتما من باید زنگ بزنم.

حتما من باید بیام خونتون.

حتما رابطه ام با همه یکطرفه است.

فکر می کنم به ظاهر که دلخوش باشم که سراغی از من می گیرند.

اگه یه ذره فک کنید تنها رابطه ی شما با من موقعی بوده که من تماس گرفتم یا یه چیزیو سند تو آل کردین.(مخاطب تماما خاص بوده و به نت که همش چخانه مربوط نمیشه).

میرم یه جور دیگه سراغ می گیرم.

وقت ميذاريم

fardayeman — Fri, 01 Aug 2008 21:45:18 GMT

با سلام

شايد بايد براي هر كس زماني اختصاص داد كه فكري هم باشد ، شايد احساسي باشد، شايد كينه پيدا كنم، نفرت رو فكرشو نمي كنم، اصلا دروغ ميگه ، واي اين يكي عقلم داره ، چطور حاضري ، داره تحقيرت مي كنه، عذابم ميده، شايد هنوز زماني پيدا نكردم به تو گوش بدم، بهت دقت كنم ، ازت دلگير شم ، بات درد دل كنم ، مثل اين مي مونه من معمولا وقت دارم اندي و داريوش و اصف گوش بدم ولي سياووش و ابي منصور كمتر ، البته الان محسن يگانه وقت كردم گوش ميدم.

چند وقته خواب ندارم كه خواب ببينم.و از اون پستاي هميشگيم واست بذارم .

چند تا دوستانه كه دوست دارم دوست داشته باشيد، اندي ، كفش واكس زده، سر دبيرمجله ، صنعت نفت، برزيل، آبادان.

با چند از بچه ها ، دوستانه هامونو رو به ميدان آورديم ، كه يكي خيلي زود منظور و گرفت ولي براي بقيه مجبور به توضيح شدم.

چند كار جديد كه تا حالا نكرده بودم تو نت رو بعد از كنكور انجام دادم مي توان به تعريف سريال كره اي ، دزد و پليس ، خاله بازي ، توهم زذايي ، بكس صد متر ، وزنه برداري معتادان بي سر پناه ، شنا روي ميز ، اشاره كرد .

(چار تا اول واقعي بودن بقيه توهم)

.................................................................

خداييش حوصله ي قسمت دوم بادي گاردو ندارم، در گيرم سر فرصت ، رو چشمم.

..................................................................

ما با حاليم

fardayeman — Sat, 26 Jul 2008 11:32:03 GMT

با سلام

در پي آن احساساتي كه قبلا بود و الان نيست ، تصميم گرفتم ماجراي ديروز را تعريف كنم كه چقد ما با حاليم ،واقعا نميدونم، اصلا فكر كردن به باحالي ما يه ريسك بزرگه ، ما خيلي با حاليم. اصلا ول كنيم ديگه اثبات نداره ، تازه با تيكه به اون بقيه قضيه ثابت ميشن ، به قول آقاي دهستاني ، قضاياي كلي را بدون فكر مي پذيريم.

...................................................................................

نمي دونم ميشه مرزي بين كارهايي كه بايد با عقل انجام بشه و كارهايي كه احساس در آنها دخيله گذاشت يا نه ، براي اين كار عقل تصميم ميگيره و براي اين كار احساست .

خودم را راضي ميكنم ، ميدوني تو چقد با حالي ، خودت تنهايي فيلمي هستي ، اصلا خودت با خودت حال ميكني.تو چقد باحالي .

..................................................................................

كاپتانه ما هم باحاله مخصوصا وقتي از اين آبشار پايين مي اومد ، محكم خورد به ميله ها در لحظه ي آخر يه سه چهار متري پرواز كرد ، من آخراي سرسره بودم كه خشكم زد ، يه چيش نشده باشه.

..................................................................................

سياووش ما هم باحاله ، كلا به نظر من حداكثر حال رو از هر چيزي ميبره ، داره كم كم به عنوان وبلاگش نزديك ميشه، شوخي ميكنم ،

..................................................................................

حيدر ما كه حرف نداره از باحالي ، كه جزء قضاياي كلي به حساب مياد ، و محلي از اثبات نداره.( اولا كه آقاي ساجدي مي گفت محلي از اعراب نداره ، فقط فكر ميكردم نداره ديگه ، حساب نمي كردم كه مبني ها اعراب محلي دارند و الان كه بيشتر فكر ميكنم ، فاعل محلا مرفوع نقيض گزاره شرطي و بلعكس طبق انتقاء مقدم ، پس از نادرستي تالي به نادرستي مقدم پي ميبريم و از نادرستي مقدم ، چه تالي درست باشد چه نادرست گزاره درست است)

................................................................................

آقاي منصوري هم با حاله ، هنوز فرشاد و سياووش رو اشتباه ميكنه ،سياووش روبروش بود سلامشو رسوند.بعدش شب تو چتاي شبانه جواد بهم گفت اين هنوز شامي كه شرط بسته نداده .اگه يادمون بود ميگرفتيم.خو بگو شرط با تو بسته بود ولي ما ازش بهره مند ميشديم.جواد تو نباشي حال نميده كه ، بايد عامل شكست روبروش باشه تا عند كيف از او گرفته شود.

...............................................................................

ديگه تعريف از باحالاي ما تموم شد همينا رو جمعه ديدم ان شاء الله روزاي ديگه اگه باحالاي بيشتري ديدم حتما ميگم.در ضمن ملاقات هاي اينترنتي قبول نيست چون مجازي است واحتمال چخانش زياده.ولي راست يا چخانش همه باحالن ولي به ما نميرسند.

..............................................................................

مشكل از گيرنده هستش ديروز من با 5 نفر همزمان مي چتيتم و اين باعث ميشد كه حتي جواب يكيو به ديگري بدم در چند مورد ، اگه چرند ديديد ، مشكل از من نيست اگه يه نفر بود باز همينجور ميشد ....

..............................................................................

1) من در وبم بيشتر دعوت به گوش دادن آهنگاي اندي كردم.

2) من حتي عكسشو به ديوار اتاق نزدم .عكساي ديگه زدم.

3)كاشكي رتبم ارزشه روان نويسا كه رديف كردم داشته باشه .

.............................................................................

اين دختر كه ما ازش ميگيم با پدر وپدر بزرگ وبرادر كوچيكش در يه محله سطح پايين زندگي ميكند . دختر تازه به جمع بادي گارداي رييس جمهور پيوسته.باباش معلمه رقصه.

رييس جمهور يه پسر هم سن و سال هاي دختره داره كه عند آزاره ، همش فرار ميكنه و دختره با يكي ديگه از بادي گاردا كه در بچگي با پسر رييس جمهور همبازي بودن با يه دختر ديگه مامور محافظت از پسر رييس جمهور ميباشن.

پسر رييس جمهور 8 سال پيش يه تصادفي كرده كه حافظش مشكل داره هي خاطراتي تو ذهنش مياد ، قش (غش) ميكنه.

سريال بادي گارد رو دارم تعريف ميكنم .اين قسمت اول بود.براي ادامه بايد سفارش بدين تا در پست بعدي قسمته بعدي رو بگم.

شخصيتا

دختر بادي گارده: كلا رفتاراش پسرونس ، همه دوسش دارن اون نميدونه.

همكار بادي گاردش (پسره كه تو بچگي با بچه رييس جمهور همبازي بوده):سرد ، قانوني ، يه دختر 8 ساله داره.

پسر رييس جمهور: فعلا رواني كامله.

باباي دختره: درمانده ، نگران دخترش.

پدر بزرگه دختره: همونجوري با برادر دختره كلا طنز فيلم خانواده دخترن .

دختره كه با پسر رييس جمهور و بادي گارده هم بازي بودن : شناخت دقيقي در دست نيست ، بادي گارده و پسر رييس جمهور سرش دعوا ميكردن.(خاطر خا داشته)

رييس جمهور: كلا فقط از جلو دوربين رد ميشه.

باي باي

fardayeman — Tue, 22 Jul 2008 20:46:18 GMT

باسلام

هرچگانشان را فقط اهلشان مي شناسند. خاطراتي داشتم از پدر بزرگ كه هر تابستان كه مي رفتيم يا هر زمستان كه مي آمد بصورت تناوبي تكرار ميشد .خودش ده سال در آنجا بود و به اندازه ي 10 دقيقه خاطرات هرچگان داشت. اما آبادانمان شلوغ تر است . از ده سالگي اهواز و آبادان براي كار چه چيزها كه نشنيدم و چه چيزها كه نديد.

وقتي تعريف مي كرد با خودم مي گفتم چه ساده مردماني ،چه دل هاي پاكي ، آخ كه ديگر نيست خاطره تعريف كند. دلمان خاطرات تكراري ميخواهد . چون يكي يكدونه بود خيلي دوست داشت نوه ها و بچه ها و عروس ها و دامادها جمع شوند تا خاطره بگويد ،گويا به آخر هرچگانم رسيده ام و فقط خاطره ي خاطره تعريف كردنش در ذهنم ، تا قبل از فراموشي مي ماند.

آبادانمان ، فقط با ياد آبادان قبلش زنده استا ، چه دل خوش مردماني ، چه بيچاره مردماني ، هفته اي چند روز گاز كشي داريم، گازو ميكشيم تا ماشين و از ماشين تا خانه. آب هم كه ديگه يادم رفته ، يادمه سوم چهارم دبستان بودم پسر عموهام از تهران آمده بودند و گفتند چه آب شوري داريد اما آب الان رو كه ميخورم ميگويم عجب آب شوري داريم.تا قبل از خريدن آب تصفيه كن برقي (از اين خوبا) با دوچرخه ، بشكه آب ميخريدم و مي آوردم خانه.اما در ميان به كنده اي عظيم جلوي بازار فيه كه از اول دبيرستان كه ميرفتيم مدرسه داشتن ميكندن تا الان كه يكسال هم پشت كنكور بودم ادامه دارد ، شايد يكي از آثار باستاني در آينده باشد و آن دبير بگويد سال 81 يا 82 بود كه داشتن اينو ميكندن ما سال 57 دمپايي در دست ميدويديم.

عجب خاطراتي مانده كه تازگي تعريفش از كهنگيه قديمش پيشي ميگيرد و به تعريفي افسوسانه تبديل ميشود. بس كه كتاب درسي خونديم جمله بندي هايم در ققالب كتاب درسي گنجانده شده.

فرداي من را فرداي ماها مي سازد كه گويا با رشد بي رويه ي بي خيالي و غفلت ، آخ كه چه دردناكي سازد، در طول تاريخ هم ثابت شده تمام دنيا هر نسل چيزي از ما ميگيرد بدون پرداخت بهاء ، واي چي حالي ميكنن آنها .

نقشه يمان هي كوچكتر شد كه ديگر چيزي ندارد كه كوچكتر شود.مرز آب درياي مازندران كه كوچكتر ميشود.ديگر رشد غفلتمان به جايي رسيده كه تجاوز به فرهنگمان كاري ، سرگرمي زا و با حال شده، خليج فارس كه يادتون هست ، نماينده ي احسان يار شاطر در دبي از هيچ رسانه ي فارسي زباني دعوت نميكنه ، گويا فرهنگ نامه شان را براي غير زبان فارسي ها تهيه ميكنند.استوديوهاي خارجي ديگر زبان فارسي تحريم كردن .ئذز پرشيا پر از غلت املايي ،سي صد ميسازن ،

كي اين رشد غفلت گرفته ميشود ، ول كن بي خيال.

...........................................................................

1)حوصله نداشتم مثل هميشه عاشقانه بنويسم.

2) باور نميكنم كه تو، تو قلبه من نشستي از هر طرف به روي من راه فرارو بستي.

3) باور نميكنم به اين زودي دل سپردم، تا تو رو رو ديدم ، بي خبر گول نگاتو خوردم.

.........................................................................

در كل نميدونم قبلا چي گفتم كه روحيه شما خراب شده.

و در كل هر جور راحتي چه ماده زيبا چه نر تا عقل هست كه اميد وارم باشه جاي هيچ ناراحتي نيست.

fardayeman — Fri, 18 Jul 2008 20:30:48 GMT

با سلام

خوب خيلي وقته يا كمتر ديده شده

كنكورا رو داديم ، اونا يه جوري من رو ، كاملا كنش و واكنش.

بيكاري ، الافي، ما رو به ديد زدن سوق داد ، ديدي كه كمتر مورد توجه قرار ميدم ، خداييش دخترهاي خوشكل هم وجود دارن .( عجب )

ميخواستم وبلاگ رو پاك كنم حيدر گفت ديگه كامنتدوني وجود نخواهد داشت بچه ها چه كار كنن ، ديگه منم حساس .

وبلاگمو نميدونم چن سالشه ولي دوسال خورده ايش است كه از همان روز اول مخاطب خاصه خودشه پيدا كرد و تا الان همان ها رو داره كسي اضاف نشده ، كمم نشده ، ( عجب)

.................................................................................

سفر بودم ، نبودم اما بچه ها رو از با دادن اس ام اس هاي پر بار از دوريم تسكين ميدادم ، تازه آخريش هم يه شعر بود (عجب) تازه قافيه هم داشت (عجب) ، اگه يادتون بود برا بقيه هم بنويسين.

.................................................................................

زود رنج شدم ، عصباني ميشم ، لج ميكنم ، 98 كيلو شدم 78 تا بودما، لباساي قبليم اندازم نيست ، فك كنم تمام يا نسبت زيادشون كه پشت كنكور ميمونن اينطور ميشن .(عجب)

.................................................................................

من كه دلم تنگ شده بود شما ها رو نميدونم (عجب)

.................................................................................

اندي چقد ميتونه آخرش باشه .

.................................................................................

راستش ديگه حال اون موقع دارم ببافم بيشتر وصله ميكنم و گر نه همچين يه ادامه مطلب توپ داشتم.

2-عجب ها دروغند.

3-عجب اولي دروغ نيست.

................................................................................

سلآ/

fardayeman — Wed, 30 Jan 2008 21:31:13 GMT

از یه نارنج درخت خونه همسایه پدر برزگ شروع شد وقتی برای بستن آنتن با داییم رو بوم رفته بودیم ، این درخت نارنج وسط یه حیاط که اطرافش فقط آپارتمان بود و همه مسلط به آن ، کنارش یه تاب بود که جلو عقب میرفت ، و روی تاب هم یکی نشسته بود که سایه درخت نمیذاشت ارکان دید ما کامل بشه ، میخواستم هر کسی بود عاشق لبخندش بشم ، چاره نبود عاشق سایه اش شدم ، دیگه از اون لحظه به بعد میخواستم فقط آنتن ببندم ، وقتی که تاب واستاد منم برگشتم رفتم اونور بوم ، گفتم ملت تو خونه شون راحت نباشن، چند تا درخت جلوی حرف کاف داروخانه بابک رو گرفته بودند ، ساعت طرفای 4 بود و در این ساعت همیشه بوی شیرینی تازه از قنادی سروش بلند میشد ، اما چه فایده فقط بو داشت مزه چی بگم هر چی بگم الکی گفتم ، اومده بودیم مسافرت تابستونه ، هر روز صبح ساعت 9 از خونه میزدم بیرون به طرف چارراه سینما سعدی که کلا دویست متری میشد، بعد با دقت از خیابون رد میشدم به طرف پاساژ برق ، ویترین لباس فروشی ها رو با دقت نگاه میکردم ، بعد نمیرفتم طبقه دوم که همش خدمات کامپیوتری بود ، کاری نداشتم من دنبال لبخند بودم ، بعد میرفتم اون دست خیابون تا خیابون ملاصدرا میرفتم به طرف شهر کتاب و 1 ساعتی تمام کتاب ها رو با دقت بررسی میکردم ، اما کتاب خوباش گرون بود ، می گفتم نمی ارزه ولی می ارزید ، بعد از شهر کتاب میرفتم کتاب فروشی محمدی یادمه اونجا یه کتاب خریدم ولی برای دلخوشی اسم کتاب و 3 صفحه اول گولم زد اونی که نشون میداد نبود . دیگه وقتی برمیگشتم ساعت 12 را پشت سر گذاشته بود و به وقت ناهار خود را نزدیک میکردبه خونه میرسیدم .

حالا فرداش هم همینطور ولی اینبار می رفتم تا پارامنت بعدم نمیدونم چی میشد که میشد خیابون زند بعد میرفتم تا آخر که میرسدم بستنی پشت زندون ، این قلعه کجه چرا کجه؟ بستنی نمی خوردم ، حاضری میزدم برمیگشتم خونه، کار هر روزم بودم ، عصرا هم دیگه خانوادگی به این امر مشغول میشدم!( که حالش بیشتر بود هم عصر بود هم ملت کمتر عجله داشتن، قشنگ با حوصله!) ، حوصله ای بود همش پیاده(دیگه تو مرکز شهر ماشین واسه چی ، تا عفیف آبادم پیاده میزدیم ،وقتی مجردی بودیم ولی دیگه با خانواده نمیشد بچه ها خسته میشدن! ، بدون خوردن چیزی (خوردن تنهایی حال نمیده همیشه جمعی که بودیم حسش میومد) ، احیانا یه آب معدنی ، توی هر ولگردی تقریبا تمام همه ی کسانیکه که جلوم بودن مورد دید قرار داده و برای بیشتر شدن بعضی هاشون آرزوی خدا زیادشون کنه را به لب میوردم همین جور الکی ! دل میگه به سیم آخر بزنم ولی وقتش نیس ! این وسط شهر روستا هم بسته بودند وگرنه بین راه یه سری هم اونجا میزدیم ، بچه بودیم میرفتیم ، بزرگ شدیم گفتیم بچه بازیه نمیام ، تعطیل شد دلتنگ شدیم !

یواش یواش خنده ای پیدا نشد .

......................................

وسط مسابقه ی دو با رفیق او مرا پشت سر گذاشت ، مسابقه گذاشته بودیم تا خونه جدیدمون ، وقتی جا موندم فهمیدم خونمونو بلد نیستم ولی اون بلد بود ، دل به مسیر بستم ، راحت اینطرف و اون طرفو نیگا میکردم و خوشحال بودم ، مادر را دیدم که میخواست بره به خونه ، با مادر همراه شدم وه به خانه رسیدم ، این بار راحت و آگاهانه هر طرففو میخواستم ببینم ، میدیدم ، قبلا دو سه بار همینطور شده بود ولی این بار زمینه اختیار بیشتر شده بود ،(قبلانا خوابو میدیدم ولی الان خواب بازی میکردم) اگه ساعت زنگ نمیزد و برای اینکه بقیه از خواب بیدار نشن از این خواب بیرون نمی آمدم ، تو اتاق بودم کبوتری اومد و کنار پنجره نشست، داشتم درس میخوندم ، دیدم دو تا مرغ عشق رو دستمام امدن و بازی میکنن ، میخواستم یه ریزه فشارشون بدم که گفتم اذیت میشن ، این کار و نکردم ، داشتم میرفتم طرف یخچال تو حال بابام و بابا بزرگ نشسته بودن ، ترسیدم ، شماها کی اومدین ، گفتن صبح داشتی تو اتاق درس میخوندی ، نفهمیدی ، با پدربزرگ (پدری) رفتیم تو کوچه کنار در واستادیم یکی یکی فامیل میومدن حال همه خوب بود ، ولی یکی چشاش اون طور همیشه نیود ، از تو پنجره ماشین نیگام میکرد و من هم به چرا؟

......................................

علاقه به لبخند دیگران و میمیک صورت تو اون لحظه باعث شده که به بعضی ها علاقه خاصی داشته باشم ، دوستم دارم فقط بخندن ، در حال حاضر فقط یکیه بین کساییکه میشناسم تازه اخمشم قشنگه ولی خود خواهی نمیکنم بخنده بهتره ، علاقه به بازیگران همینطوره، خسرو شکبیایی خنده اش خوبه ولی هیچی پوس خنده محمد رضا فروتن نمیشه، بین خواننده ها هم قیافشونو نبینیم بهتره ، بچه بودم کلیپ سیاووش قمیشی رو میدیدم یاد سرطانیا می افتادم ، ابی یاد جغد ، از پیروز خوشم میومد ، اندی هم چون موهاش شبیه قهرمان سریال رینو (لرونزو لانز) بود ، بقیه هم نمیشناختم یا فرقی نمیکرد، سندی بود و بابا با کی اومده؟

.......................................

با خودم گفتم همه جا رفته نظر داده ولی اینجا نیمده ، اما جمله ی آشنا منو مشکوک کرد پاپتی گفت زرشک تازه مشکوک شدی خیلی وقته!!

چه میدونم؟

..........................................

مشکوک زدن دیگه مشکوک نمیزنه همه چی ثابت شد .

.........................................

فکران کور

fardayeman — Fri, 04 Jan 2008 19:55:58 GMT

با سلام

فکران ، کور

فکر کوچولو بیدارشد چون ساعت موبایلش زنگ میزد ، ساعت شش ربع بود ، با واژه یا عبارت حی علی الصلات از جا بلند شد رفت تا وضو بگیره ، همین جور که میرفت دید در حیاط بازه یعنی دزد اومده ، در منزل به حیاط ( اتاق به حیاط) که بستس پس نیمده داخل ، تازه کی شش و ربع میاد دزدی ، تازه صدای صوت پلیس محله هم که میاد ، در انباری توی حیاط رو که نیگاه کرد دید بستس ، پس رفته ، با ترس در اتاق باز کرد و رفت تو حیاط و کم کم نزدیک در حیاط شد هر چه نزدیک تر میشد ، صدای صوت پلیس محله بلند تر میشد ، یه دفه دوید و در را محکم هل داد ولی در بسته نشد خراب بود وقتی دوباره اینکار و کرد باز بسته نشد ، با خودش گفت بهتره با آرامش این کارو کنه ولی دید نه بابا ارومم که می بنده بسته میشه ولی با یه نسیم باز میشه ، در از پای بست کلا لق میزنه اصلا در نیست ، خانه ی حریم فکر ما در نداشت یعنی برا رفع کوتی یه چی بود ولی تجاوز آزاد بود ، هر کی می خواد بیاد بره چیزی هم به به فکر ما نمی ماسه ، خوب آفتاب هم دیگه دراومد نماز فکر ما هم قضا (غذاغظا قظا و ...) شد ، بعد فکر ما متوجه یه چیز عجیب شد ، باباش بهش گفت ، عزیزم عصاتو جا گذاشتی ،( عصای سفیدی که در دست عمدتا نا بینایان دیده می شود) ، فکر ما یادش اومد از بچگی اون با اینکه همه چیزو میدیده ولی خودشو به کوری میزده البته چن باری خواست بگه می بینما ولی ترسید آخه چن روز پیش صحنه ای رو دیده بود که اگه می فهمیدن دیده سرش بر باد می رفت ، یک قتل ، پس منصرف شد ، خسته شد ، چاره چیه ، باتلاقی کثیف که حالت بهم میخوره هر چی بگم کم گفتم ، با دوستش قرار داشت ، البته اون میدید ، خودشم میدید ولی باید نمی دید که باقی باشه یا راحت نبود ، از کنار یه قنادی رد شدن ، به دوستش گفت ، دلم شیرینی میخواد بیا چند تا بخریم رفتن داخل مغازه چشش اون شیرینی های شکلاتی رو گرفت اما اون که نمیدید، به دوستش گفت بگو پشته ویترینا چیه تا انتخاب کنم اون گفت تا به شکلاتی ها رسیدن ، فکر ما گفت ، با هیجان گفت آره از همینا دوستش رفت سفارش بده از جالبی داستان اونا دو تا آبمیوه هم قبلا خریده بودن ، که فکر ما فکرش کرده بود که با شیرینی ها ، آره.

ناگهان دید دوستش یکی از آبمیوه ها رو باز کرد خورد و اومد پاکت خالی رو جلوی دهن فکر ما گرفت ، گفت بخور ، فکر ما با اینکه دیده بود لب زد دید خالیه ، میدونست خالیه ، ولی افسوسی که خورد ،عقل را از فکر ما جدا کرد ، عصا را انداخت و بیرون مغازه رفت ، دوستش با تعجب نگاه میکرد که ناگهان یه موتوری با فکر ما برخورد کرد و الان اومده دوباره ببینه ها چطوری در سلامتیه کامل به سر میبرین.

..................................................................................................................

فرامرز آصف ناميست آشنا در ورزش ايران و صاحب ركورد چندين ساله در دووميدانی ايران در رشته های پرش سه گام( دارای ركورد 31 ساله با ۱۶ متر و ۸ سانتى متر ) و پرش طول(7.58متر) و همچنين برنده مدال برنز پرش سه گام در مسابقات قهرمانی آسيا در تهران ميباشد در سال 1974 بدعوت تيم دووميدانی دانشگاه نوادا و سپس تيم دووميدانی دانشگاه كاليفرنيای جنوبی و استفاده از بورس ورزشی اين دو دانشگاه به آمريكا رفت ودر سال 1978 باتفاق تيم دانشگاه كاليفرنيای جنوبی به قهرمانی تيمی آمريكا(N.C.A.A. champion ) نائل گرديد، وی فارغ التحصيل رشته مهندسی آرشيتكت معماری از دانشگاه فوق ميباشد.

آصف در سال 1984 فعاليت هنری خود را با گروه افرا شروع كرد كه ثمره اين همكاري و آشنايی ديرينه او با اردشير فرح گيتاريست و تنظيم كننده چيره دست آلبوم افرا بود.

A native of Abadan, Iran, Faramarz Assef is not only a popular singer among all Iranians, but he is also a well-known name in the sport of track & field. With his record of 10.08 meters, Assef is still the Iranian national record holder in the triple jump since 1974. He is also a bronze medallist in the same event at the Asian Games, which were held in Tehran, Iran in 1974. As a member of the University of Southern California (USC) track team from 1976 until 1980, Assef also received his bachelor degree in architecture. Assef recorded his first album "Afra 1" in 1984, which was then followed by "Afra 2" in 1988, "Afra 3" in 1993, "Afra 4" in 1998 and this latest release, "Afra 5" in 2002. Throughout his musical career, Aseef has been wishing to achieve a goal of gaining recognition for Iran's true culture and heritage, as well as its contemporary ethnic music via it's integration into world music.

توجه بشه متن فارس یا انگلیسی ترجمه ی هم نیستن